Müzik enstrümanlarının içini hiç merak ettin mi? Tellerin, tuşların ve metal yüzeylerin ardında nasıl bir evren saklandığını… Çoğu zaman sadece çalınan tarafı görürüz; oysa bir enstrümanın içi, bambaşka bir dünyanın kapılarını aralayabilir.
Yeni Zelanda’da yaşayan çellist ve fotoğrafçı Charles Brooks, tam da bu merakın peşine düşerek enstrümanların içini başlı başına bir mimari yapıya dönüştüren etkileyici bir seri hazırladı: Architecture in Music.
Müzisyen Gözünden Doğan Bir Fotoğraf Serisi
Brooks hem profesyonel bir çellist hem de yüksek teknik yetkinliğe sahip bir fotoğrafçı. Bu çift kimlik, enstrümanların içine bakarken sadece “görüntüyü” değil, o enstrümanın karakterini ve tarihini de yakalamasına izin veriyor.
Pandemi döneminde konserler durup herkes evine kapandığında Brooks, “Madem çalacak kimse yok, o zaman enstrümanların kendisini fotoğraflayayım,” diyerek yeni bir yaratım sürecine girdi. Luthierlerle çalıştı, yeni makro teknolojilerini araştırdı ve enstrümanları adeta bir mimar gibi keşfetmeye başladı.
Küçücük Enstrümanlar, Devasa Salonlar
Brooks’un çektiği karelere baktığında sanki bir konser salonunun koridorunda yürüyorsun… Oysa gördüğün şey aslında bir çellonun gövdesi, bir piyanonun iç mekanizması ya da bir saksofonun borusu.
Bunun nedeni, kullandığı özel teknik:
Her final kare için yaklaşık 100 farklı fotoğraf çekiyor ve her birinde odakı milim milim değiştiriyor. Sonra tüm bu net bölgeler yazılımda birleştiriliyor. Bu da fotoğrafta “küçük bir objeye bakıyor” değil, “içinde dolaşıyor” hissi yaratıyor.
Steinway kuyruklu piyano fotoğrafları kimi insana futuristik bir laboratuvarı, kimine metalik bir tüneli, kimine ise dev bir spa alanını hatırlatıyor. Brooks’un kendi favorisi ise 1780’lerden kalma Lockey Hill çellosu. Tellerin altından içeri süzülen ışık, enstrümanı adeta minyatür bir konser salonuna dönüştürüyor.
Yüzyılların İzleri: Her Enstrümanın Kendi Hikâyesi Var
Brooks’un fotoğrafları sadece “güzel görüntüler” değil; içeride saklanan tarihî izleri de ortaya çıkarıyor.
- Bir çellonun iç duvarları, tren kazasından sağ kurtulduktan sonra onu onaran luthierlerin imzalarıyla dolu.
- 1860 tarihli bir kontrbasın içi, onlarca tamirin iziyle geometrik bir desen oluşturuyor.
- 1924 C-melody saksofonun iç yüzeyi, neredeyse bir asrın konserlerinden kalan yeşil oksitle kaplanmış.
Bir Didgeridoo’nun İçinde Yıldızlara Açılan Tünel
Serinin en şaşırtıcı karelerinden biri, termitler tarafından oyularak doğal şekilde şekillenmiş bir yidaki (didgeridoo). İçindeki oyuklar öyle ilginç bir yapıya sahip ki, fotoğraf bir anda bir galaksi tüneline dönüşüyor.
Didgeridoo virtüözü William Barton, bu görseli “yeryüzünden yıldızlara uzanan kadim bir manzara” olarak tarif ediyor. Geleneksel hikâyelerde bu enstrümanın doğuşu bile kozmik bir anlatıya bağlı: Ağaç içinden çıkan arıların göğe yükselerek Samanyolu’nu oluşturduğu efsane…
Son Söz: Müzik, Görünmeyeni de Anlatır
Charles Brooks’un “Architecture in Music” serisi bize şunu hatırlatıyor:
Bir enstrümanın hikâyesi sadece çalınırken duyulan notalarda değil; gövdesinin içinde saklanan izlerde, ışıklarda ve dokularda da yaşar.
Her çizik, her tamir, her renk değişimi…
Hepsi, yıllar boyunca çalınmış notaların yankısını taşıyor.
Bu fotoğraflar, müziğin görünmeyen tarafını görünür hâle getirirken bize de yeni bir bakış açısı bırakıyor:
Bazen duyduğumuz kadar, göremediğimizi fark etmek de bir keşif olabilir.
Akustik Keşif 